Reanimatie door Petra als First Responder
(beleefd en beschreven door Petra Soutendijk)
Om 18.51 uur gaat de pieper: Reanimatie.
Naar de kazerne gegaan en de First Responder jassen aangetrokken. In de auto
handschoenen aangedaan en de taken onderling verdeeld.
Een collega nam de zuurstof voor zijn rekening, een ander de borstcompressie en ik de AED.
Ter plaatse stond de deur al open. Een oudere vrouw lag op de grond tussen de
bank en de tafel, terwijl de meldster aan het reanimeren was.
De gelaatskleur van de vrouw was blauwpaars en haar ogen en mond stonden
open. De ogen staarden in het niets en hadden een waas. In de mond zaten wat
etensresten. Zoveel mogelijk heb ik dat eruit gelepeld met mijn vingers.
Een collega nam de borstcompressie van de meldster over en een andere collega maakte intussen de
zuurstof
klaar. Ik plaatste de AED naast het hoofd van de vrouw en knipte de kleding los.
Dit ging vrij lastig omdat de schaar er niet goed doorheen kwam.
De AED geactiveerd: analyseren, iedereen los, geen schok geadviseerd,
controleer pulsaties (hartslag), indien geen pulsaties ga door met reanimeren.
Intussen waren familieleden binnengekomen. Ze zagen dat we bezig waren en
gingen stilletjes buiten zitten en lieten ons ons werk verder doen. De kleur van
de vrouw was tijdens de reanimatie bleek geworden en niet meer blauw (dit komt
door het rondpompen van het zuurstof).
Bij de tweede sessie gaf de AED hetzelfde bericht en bleven we doorgaan met
de reanimatie.
De ambulance was 4 minuten na ons ter plaatse en nam de controle over.
Aangesloten op de monitor van de ambulance gaf deze asystolie aan (een algehele
hartstilstand). Het uitzuigapparaat uit de ambulance gehaald en de mond van de
vrouw uitgezogen en een tube ingebracht.
De tweede meting gaf exact het zelfde aan, asystolie. Na 10 tot 15 minuten
kwam de 2e ambulance aan. De verpleegkundige had net besloten om met de
reanimatie te stoppen.
Alle apparatuur afgekoppeld en de vrouw netjes op de bank neergelegd en het
ontblote bovenlichaam afgedekt met een deken en de familieleden gecondoleerd.
We zijn in totaal +/- 30 minuten bezig geweest zonder resultaat. Aan het
uiterlijk van de vrouw zag je al dat het eigenlijk geen zin meer had maar je
probeert het toch.
Thuisgekomen ben ik opgebeld door de ambulancechauffeur, die ons traint, om
te horen hoe het was gegaan en of we nog (geestelijke) hulp nodig hadden.
De nabespreking vond ik erg belangrijk. Niet alleen voor degene die erbij
waren, maar ook voor de andere collega's om uit de eerste hand de ervaringen te horen.
Petra
| 
