Reanimatie op het werk
(beleefd en beschreven door één van onze cursisten - Angelique)
Vandaag wel een hele bijzondere dag mee gemaakt.
Terwijl ik een hele gezellige ochtend had bij m'n klant en ik het haar had uitgespoeld na een permanent klaagde de mevrouw weer (deed ze al dagen) over duizeligheid.
Even rustig zitten mevrouw gaat 't?
pats boem weg.
Draaide nog even met ogen en 't gorgelend geluid bleef (tong / ook gewoon door d'r hart: zuurstof te kort). Ik heb haar direct met haar natte haren op de grond gelegd. Even kinlift gedaan maar ik merkte dat ze gewoon geen zuurstof meer kreeg... haar lijf deed heel typisch als een vis op 't droge.
Niet helemaal hartstilstand maar naar mijn idee fibrilleren, dus begon met beademen en hartmassage. Binnen een paar hartmassages kwam de mevrouw bij!!!! ( Heel bijzonder!) en ze was helemaal in paniek... waar was ze, wie was ze en wie was ik en wat deed ze op de grond!
Ze zwaaide met haar armen .. later van ziekenhuis gehoord dat dit idd voorkomt bij mensen die echt even in ieder geval zuurstof te kort hebben gehad...
(ze twijfelden eerst nog of ze wel helemaal weg was geweest.. toen ik dat vertelde niet meer)
Ik kon haar gerust stellen en vertellen wie ik was en wie zij was en toen werd ze weer rustiger... kermde enorm(!)... het hart was op holgeslagen... ze werd toen heel erg warm.
Ik heb de lessen even in de wind geslagen Henk ( sorry Henk) maar ik vond dat ik moest beginnen met beademen ipv eerst bellen omdat ik er zo snel bij was en 't idee had dat dat beter was omdat ik direct door kon gaan met iets wat niet goed verliep, had ik 't idee dat ik haar anders liet stikken....... gelukkig goed gegokt want ze was snel weer bij haar positieve... toen snel gebeld naar 112.
Elke keer wilde ze weer weg zakken maar ik hield d'r aan de praat en heb wel 100 keer gezegd hou uw ogen open! wie is uw zoon wie bent u hoe oud bent u.. wie ben ik?? enz.
Ook de deur moest open... dat vond ik 't moeilijkste want ik wilde niet dat ze weer weg zakte en HOE kom je dan in vredesnaam bij de deur.
Verteld dat ik deur open moest zetten voor ambu en constant bleef ik vragen stellen.. ik hield haar aan de praat.. dan is een klein stukje van 7 meter heen en terug een heel eind als je helemaal alleen bent met het slachtoffer.
Toen de ambulance kwam kon ik gelukkig nog beetje assisteren en vonden ze 't wel erg toevallig en fijn dat de vierstroom (thuiszorg) er precies was. Toen ik zei dat ik alleen maar haar kapster was kreeg ik arm om me heen en zeiden ze dat ik 't dan wel heel erg goed had gedaan.
Mevrouw had een hartritmestoornis en ze legden mij alles uit wat ze deden en ook de strook papier met de grafieken werden uitgelegd aan mij (het waren 2 toppertjes!).
Ze heeft diverse keren overgegeven en was enorm duizelig. Hartslag van 120/155 per minuut.
Overlegd met welk ziekenhuis (wilde d'r zoon waarschuwen) papieren gepakt voor haar voor 't ziekenhuis en alles op geruimd gekeken of alle deuren en ramen dicht waren en naar huis gegaan.
Het ziekenhuis heb ik om half 2 nog gebeld en hartslag was toen nog zo, alleen ze was wel helder qua praten en ze was nog erg duizelig en misselijk. Ze was net in slaap gevallen.
Haar zoon belde een uur later en nog hele tijd aan de telefoon gehad en dat was erg fijn.
Heb zeer kort gereanimeerd ('t was blijkbaar net het zetje wat het hart nodig had) en daarna m'n best gedaan om haar wakker te houden (dat was wel een hele kunst!). Nu heel hard duimen dat ze t redt.. t ziekenhuis dacht dat als haar hart weer door medicijnen normaal zou doen dat ze dan erna misschien wel binnen 2 dagen naar huis zou mogen.. maar ik kijk nog niet zo ver vooruit...afwachten dus... een zeer aparte kappersdagje kan ik jullie wel vertellen!
Heb ik er last van? .. nee eigenlijk niet.. (wel hyper maar niet vervelend of zorgelijk) meer verwondering hoe een dagje kappen er uit kan zien en in 1 seconde kan veranderen.
iemand glijdt echt weg onder je handen en dat ik haar bij heb gekregen is helemaal ongelofelijk!
Hoe 't ook afloopt: 't klopte gewoon!
Ps: m'n eerste zorg tegen haar zoon was na de eerste schrik.... ehh haar haren zijn nog niet af hoor! de krul zit er wel in, maar ik heb er nog niet eens crème in gedaan , laat staan kunnen knippen.. hij moest lachen.
Angelique
(vervolg)
Ik het ziekenhuis bleek de vrouw op te knappen. Vier dagen later mocht ze naar huis.
Ik heb 't gisteren goed kunnen afsluiten en heb heerlijk geslapen (de 2 nachten ervoor praktisch niet geslapen) .. t is klaar nu.. over.. goed gegaan en tja in de toekomst kunnen we toch niet kijken.. t kan jaren weg blijven maar kan ook vandaag weer gebeuren.
Dit is goed afgelopen in ieder geval!
Gisteren was zeer waardevol en 't besef dat een paar handelingen ervoor hebben gezorgd dat ze er nu nog mag zijn is enorm en verwonderlijk!
Ik zal nog meer mensen erop hameren dat ze gewoonweg niet zonder reanimatie mogen willen en kunnen.
Hoeveel mensen ik deze week wel niet heb gesproken die echt geen flauw idee hebben wat ze zouden moeten doen in zo'n geval als deze... Het is verschrikkelijk!
Elke seconde telt! 1 of 2 avonden en je weet 't! Plus je vergeeft 't jezelf echt nooit meer als je niet gelijk kan handelen als je er alleen bij bent.